Diktardagar

Årets Diktardagar i Lom, Skjåk og Vågå går av stabelen 8. - 10. august. I år er det grunnlovsjubiléet og Jan-Magnus Bruheim som er gjennomgangstema under dagane.

Sigrid Moldestad kjem.
Under Diktardagar framfører ho Bruheim på heimebane.

Sigrid Moldestad kjem, Frank Aarebrot kjem, Rolf Groven og Stein Ørnhøi kjem. Tre skriveføre kvinner frå dalen kjem òg. Ragnhild Kolden frå Lom lanserer den nye boka si, Fredens frosne hjarte. Den prisvinnande Gyrid Axe Øvsteng frå Vågå reiser på bibliotekturné og møter ungar i alle tre bygdene. Ho kjem hit til oss fredag 8. august kl. 13.00. Sigrun Slapgard frå Nord-Fron som i fjor vann Nynorsk litteraturpris for boka Engelstien, deltek på bokbadet.

Tre skrivande kvinner frå dalen kjem.
Gyrid Axe Øvsteng, Sigrun Slapgard og Ragnhild Kolden.

Jon Hjørnevik vil krydre dagane med sprelsk poesi, Hemsing & Hansegård med hallingkast og forrykande bogeføring. Det blir Diktarmiddag på Fossheim, Tor Jonsson-foredrag med Gard Espeland, utstilling med Rolf Groven og laurdag kveld skrubbar Magnhild Bruheim Kolden, Slapgard og Hjørnevik på bokbadet.

Morosame og poetiske menn kjem.
Jon Hjørnevik stiller med gitarist Dagfinn Iversen.

Sundag berst det til fjells med tur til klimaparken Mimisbrunnr og Elveseter, eit svært godt tilbod under Diktardagar. Dagane blir avsluttar med geologisk og kulturhistorisk vandring i Lom sentrum.

Skaparen av Atomgutten, Rolf Groven, kjem.

Du kan sjå program og ordne billettbestillinga på nett eller på biblioteket, tlf 61 21 16 30, biblioteket@lom.kommune.no OBS: Påmelding til Diktarmiddagen og turane innan 7. august. Med festivalpass kan du delta på alle arrangementa med unntak av Diktarmiddagen. Biblioteket er ope frå 10.00 - 18.00 fredag og frå 09.00 - 16.00 laurdag. Vel møtt til Diktardagar. Vi gler oss til å sjå deg!

Rita

Fintfolk til gards!

Lomseggen og prestegarden (bilete lånt frå digitalt museum)

Sist laurdag var det annleis liv i tunet på den gamle prestegarden vår, då tida vart skruva 150 år attende og bubilar var bytt ut med hest og kjerre, joggesko med spikra solar og øyreproppar med fjonge hattar. Den unge Elise Aubert, ført i ordet av dyktige Sanna B. Rustad, fortalde levande frå trappa om dagleglivet i den gamle prestgarden. Ho kom til gards i standsmessig hesteskyss saman foreldra, presten Nils Frederik Julius Aars og fru Sofie Elisabeth Stabel, spelt av soknepresten i Vågå, John Rustad, og hans skjønne bibliotekarfrue Gunvor Bolstad Rustad.



Eilert Sundt (bilete lånt frå Arkivverket)

Den eine høge herren etter den andre dukka fram på inntunet i prestegarden denne kvelden, og blant kremen kan nemnast prins Karl, som kom ridande på hesteryggen frå Sogn i 1856, og kulturforskar Eilert Sundt , som budde i prestegarden under eit studieopphald i 1854. Også Aasmund Olavsson Vinje dukka opp på tunet her denne sommarkvelden, medan gardskaren hogde ved i slitt vadmelsbrok og tenestejenter bar vatn i vassele. Gjennom heile eftan let varme feletonar av Knut Kjøk frå hovudhuset, og sette dei frammøtte i retteleg god stemning. Endre Skjåk laga med hjelp av gode skodespelarar eit stemningsfullt tilbakeblikk på historia til dette Huset med Sjel, som vi så gjerne kallar det. Artig er det å tenkje på dei mange som har vore på besøk her gjennom tidene, både før og etter den triste brannen i 1936. Og alt, absolutt alt,  har den evig vaktande Lomseggen vore vitne til -i alle fall det som skjedde utanfor veggane i prestegarden...

Aasmund Olavsson Vinje og den vaksne Elise Aubert i muntert ordskifte inne på Lom folkebibliotek 2012...

Bloggar: Merete

Turen som redda Ibsen

Loms Prestegaard 3. juli 1862:

"De første Dage af Juli kom Henrik Ibsen til Loms Prestegaard. Han havde faaet et lidet Stipendium "for at samle og optegne Folkeviser og Sagn i Hardanger og Sogn". Ibsens Digterry fløi jo allerede den Gang over Landet. "Gildet paa Solhaug" havde været opført paa Kristiania Theater og "Hærmændene paa Helgeland" været offentliggjort i "Illustreret Nyhedsblad". Det var derfor med ganske store Forventninger, vi hilsede ham som Gjæst. Nogle Guldkorn maatte der vel blive at plukke, nogen Aandsforfriskelser at hente. Men nei, Gjæsten var taus og tillukket og alle vore Anstrengelser for at bringe ham paa Glid uden Resultat. Selv min Far gik  dengang forgjæves i Ilden, og vi havde en Følelse af, at vor Digter forlod Prestegaarden ligesaa fremmed, som han kom. Det var mig derfor en glædelig Overraskelse, da Henrik Ibsen 15 Aar efter, ved Jubilæet i Upsala mødte mig som en gammel Bekjendt med en levende Erindring om Sommerdagene paa Loms Prestegaard.

Fra Lom drog Ibsen hin Sommer over Sognefjeld i følge med min mand, der skulde til Bergen. Ibsen blev saa overvældet af Fjeldverdenens storslagne Indtryk, at han ganske glemte Høisommeren og spurgte min Mand: "Tror De det er grønt, naar vi kommer ned i Sogn?" Det antages ogsaa, at Billedet af Fanaraaken har staaet for ham, da han skildrede "Iskirken" i Brand, ligesom  Fortællingen om Mari Graffers Pengesedler i Sengen under Dødskampen er benyttet i Skildringen af "Brands" mor.
Elise Aubert: Fra de gamle Prestegaarde

Unge Henrik (34) drakk og hadde sjølvmordstankar. Fjellet vart redninga. På denne turen gjennom Gudbrandsdalen og over Sognefjellet teikna han, skreiv dagbok og fekk inspirasjon både til Peer Gynt og Brand. Det var også her i Lom han møtte "Bøygen" for fyrste gong, den merkelege og ukjende hindringa som også Peer Gynt møter. Ibsen skreiv i dagboka: "...det mærkelige punkt i Bøverdalen hvor alle udveie synes at Stænges av fjellsidene. Dalføret er igrunnen ikke andet end en revne mellem bugtede, uhyre, sønderrevne fjeldmure og nedstyrtede tinder og bergstykker, så store at man kunde udhule en heel domkirke i mange af dem."
A-magasinet 4. august 2006 (heile artikkelen: Turen som reddet Ibsen vil bli lagt ut seinare.

Over Sognefjellet hadde Ibsen følgje med bonden Sølfest Erikson. Han hadde kutta dei slitte buksene sine ved knea. Sognebonden tykte ikkje han var høveleg kledd for høgfjellet og kjøpte på han solide vadmjølsklede og raud dølalue. Han følte seg nesten som ein nisse der han vandra opp solsida i Bøverdalen tidleg den 4. juli 1862 før dei søkte ly i Hervassbu. Her fortalde bonden om veidemannen som vart borte i fjellet hundre år tidlegare, og om rifla hans som vart funne ved brefallet. Slikt blir det verdslitteratur av:

Gå aldri dit; et vindstøts kast

har tidt nok voldt at breen brast;

et skrik, et rifleskudd er nok -

Frå siste scene i Brand.

Fannaråken

Rita 

Sommar til tider hau hau

Det er sommartider hau hau, og den barne- & ungdomsvise er sikkert i ferd med å nå ein av toppane nær Tesse med smed og bikkje på slep. Om ho ikkje ligg og slangar seg i ei eller anna fjellkjørr, høyrer gauken og talar i tiriltunger. Ho har det med å bli høg på fjell. Nede i den tronge dal trippar også den eldste viskvinna ivrig mot ferietid. Berre ein dag att, så er ho min santen der ho og.


Det er ikkje morosamt å drikke sin morgonkaffi i einsam majestet på bakrommet og dele ein kjeks med seg sjølv. På ei anna side får ein lov å vise seg framme i manesjen litt meir nå for tida. Ein får treffe heimvende studentar, turistar som på ulike tungemål lurar på WiFi, spreke lomverar som skal turorientere seg i eige rike, småbarnsfamiliar som skal gardere seg med lydbøker på dei bratte bilturane, dei to små systrene som etter eit barnehageår pratar flytande lomver og har nye rosa vesker og leikarstell i eventyrborga, lærarar og sjukepleiarar i kriminelt feriemodus og Sommar+Bok-lesarar med glitter i augo som har lese 31 bøker på 2 dagar og jammen skal vinne ein iPad3 på utpust og innpust. Ein føler seg trass alt priviligert.

Til helga startar Ibsen i Lom 150 år-markeringa med opning av utstillingar. Inne på biblioteket blir det stilt ut teikningar frå Voyage en Norvège 1856 av Fritz von Dardel som skreiv dagbok og teikna til frå si reise gjennom store delar av i landet i 1856. Teikningane frå s. 121 og utover syner motiv og klesdrakter frå vårt nærområde, Lom stavkyrkje ser du s. 125. Gangen vår skal kles opp med plansjar frå Ibsen si reise gjennom Gudbrandsdalen og over Sognefjellet i juli 1862. Reisa avla eit ikkje så reint lite stykke norsk litteraturhistorie, sidan det var på denne turen han fekk inspirasjon til både Peer Gynt og Brand. Hovudmarkeringa av jubiléet skal gå føre seg Olsokhelga. Herr Endre Skjåk skal dramatisere Ibsens besøk her i den gamle prestegarden kor han overnatta hos presten Julius Aars. Prestedottera Elise Aubert har skildra besøket og livet i den gamle prestegarden i boka Fra de gamle Prestegaarde. Det blir foredrag, Olsoktale ved leiar for Ibsenmuséet Erik Edvardsen og Til bords med Ibsen på Fossheim, i tillegg til den tradisjonelle Olsokmarkeringa.

Enn så lenge håpar ein på eit snev av varme og mange hyggelege bibliotekbesøk frå fjern og nær utover sommaren. Vi har ope 10.00 - 14.00 måndag til fredag bortsett frå 15.00 - 19.00 tordagar. Ta deg ein tur da, vel!

Rita

Bokprat & fingerprat

Hatten hadde vore høgare. Ein hadde vore på bibliotekplansamling og fortrengt i det lengste at ein skulle halde bokprat & fingermat dagen derpå. Ein måtte nytte tida godt og dei arme medvise måtte styre skuta i eigen majestet så lenge det let seg gjera #dennadagen. Medan sanden i timeglaset styrta som ein foss mot avgrunnen, leitte ein med lys og lykt innover dei tronge hjernegangane etter spor av innhald og gode grunnar for bøkene ein hadde lese gjennom heile den lange vinteren. Her gjalt det å verke overtydande!

Tre bibliotekarar skulle presentere sine utvalde favorittar blant ikkje-bestseljarane. Fordi det er vårt viktigaste kall å spreie den gode bodskapen som ikkje spreier seg sjølv i glansa magasin og heidersplassar i utstillingsvindauga. Å få folk til å oppdage forfattarskap og bøker dei ikkje visste om. Det var nytt for oss alle å bokprate for vaksne i flokk. Litt skummelt! Litt spennande! Det einaste vi var sikre på var at fingermaten frå Schakenda heldt mål. Det gjorde han.

Når sanden hadde lagt seg i dyna i botnen av timeglaset og vi hadde gjort så godt som gjerast kunne, når det hadde kome passe mange rundt borda, når dei attpåtil hadde fått mat i fingrane og drikke i glasa, kunne bokpratarane puste og letne litt. Dette var ei ny og spennande erfaring. Vi har lyst til å prøve på ny. Litt færre bøker. Gjerne litt fleire tilhøyrarar. Kanskje i eit lokale utanfor bokheimen? Gode idear skal takast imot med ein klem.

Postludium: Litteratur har ulike funksjonar. Skal ha ulike funksjonar. Ein kan lesa for underhaldning, for spenning, for konsum, for happy endings, for den råe romantikken, for kvardagsflukt, for livsvisdom, for nye sanningar, for å nyte eit rikt språk, for å gå på oppdagingsferd i nytt land, i nye hovud, for å finne skattar. Grunnane er greie. Og grunnane kan endre seg i løpet av eit lesande liv. Vi stiller bøker for ulike behov gratis til disposisjon. Kom og forsyn deg! Les on!

Rita

PS: Vi trur på formidlinga. Litteraturen ut av hyllene. Ut til folket! Kom til Fossheim i kveld kl. 19.30 og opplev fjellpoetane våre i fri formidling og utfalding. Om du vil angre? Nei! Det blir norsk kjærleikssong og vårblå himil i april.

Skriveføre

I midten av februar gjesta Ove Røsbak dei tre ungdomsskulane i Lom, Skjåk og Vågå og den vidaregåande skulen i Lom. Tre vise kvinner hadde hyra han inn som vismann og denne dagen var han ute for å tenne skrivelysta hjå den oppveksande slekt fjellfolk. Mannen lykkast fortreffeleg med sine krumspring. Han trefte dei dølane heime, og etter denne motivasjonsdagen strøymde påmeldingane inn frå dei smukke unge mennesker som ville bruke meir tid på å uttrykkje seg skriftleg saman med denne artige skruen av ein skrivekurslærar.
Kursstart kom med fuglesong, Schakendabollar og den vedunderlege lyden av klaprande tastatur frå dei unge hordene som gjekk amok ved PCane. Resultata var i følge kurshaldaren overraskande bra. Mange av tekstene inneheldt mogne, reflekteret tankar, ei inderlegheit som sette spor og fleire tekster heldt generelt høg litterær kvalitet. Og han understreka at han ikkje var like overveldande positiv overalt han ferdast.


I afterskrivinga funderte vi litt over kva som kan vera grunnen til at Ottadalen har desse lange og sterke tradisjonane for skriving. Kan det ha samanhang med naturen rundt oss? Er det dei høge, bratte fjella som stengjer oss inne i oss sjølve? Er det lynnet som gjer at vi ber sorger, suter og sakn fo oss sjølve? Er det fortsatt dei spottande smila Tor Jonsson skriv om, og som han sjølv var ein meister i å bruke, gjerne med ein spydig kommentar til, som gjer oss til verpratarar? Er det dette som gjer at mange tyr til skriving for å hanskast med tankar som dei elles strir med heilt aleine? Er dette grunnen til at området har avla så mange store diktarar opp gjennom tidene? Aukrust, Jonsson, Skrede, Bruheim, Ørjasæter. Og han som var i ein eigen divisjon med dølablod dundrande i årene, Knut Pedersen Skultbakken. Slik undrast og spør vi i stolte og motlause stunder, men hugse det skal vi: Eit ord er eit under!

Under har vi fått tilgang til ei av dei korte elevtekstene. Dette var ei av dei søte, glade. Det er da ikkje berre hat bak dimme ruter og sut under høge nutar heller. Iblant er det smil også. Snøsmeltesmil.

Smilet ditt er et smil i seg selv.

Smilet ditt, med smilehull.

Smilet ditt lager et nytt smil.

Smilet som kom lager nye smil.

Smiler som bare det.

Smilet ditt er vakkert.

Smilet ditt er deg.

Smilet ditt er grunnen til at jeg smiler.

Smiler som bare det.

Smilet ditt må aldri gå.

Smilet ditt må være her.

Smilet ditt er en skatt.

Smilet ditt må deles.

Smilet ditt er en skatt som alle trenger.

Smilet ditt er smilet mitt.

Smilet ditt.

Smilet mitt.

Smilet vårt.

Smiler som bare det.

Julie

Rita

T for Tony ripa djupt i min linjal

Tida for under er slett ikkje forbi! Onsdag kveld vart eg plutseleg 12 år att og fann meg sjølv i eit klasserom på gamle Garmo skule. Lukta var den same som i 82, stemninga au, og eg såg for meg dei som sat rundt meg. Det var dei knøttsmå gutane, erteriset som alltid låg kring kokepunktet for latterutbrot, dei tøffe jentene som hadde begynt å kalle seg ungdommar og digga Gry Jannicke Jarlum og liveterforkjipt-Lars, søte viskvinne Merete som alt hadde hatt mange småkjærastar, og så meg sjølv. Med tannregulering og heimesnekra pannelugg designa av ei som var fødd utan saks i hand. Med kongeblå vest omhyggjeleg kanta med skråband, handmade in fnisete formingstimar på same skule. Med nestenmatchande cordfløyelsbrok som hadde blitt sydd inn i leggene til det maksimale på Husquarna hennar mor. Som regel med eit seriøst blikk på skulearbeid og tilveret i sin heilskap og med ein hang til sjølvkritiske syslar. Som dikta opp ein alibikjærast for å få fred for maset, ein flaug ikkje frå blome til blome for ei veke og så, kjærleiken var ikkje noko ein tulla med! Kan hende står Rita+Johannes=sant fortsatt prenta i høvelbenken, (einskilde av dei knøttsmå var ivrige på erting) noko har aldri vore meir usant, men han hadde lyse krøller og var ovleg vakker kunne eg slå i bordet med når spørsmåla tok overhand. Det var tider, til tider!

Geirr med sjumilsstøvlane

Det var Geirr Lystrup som fekk underet til å skje. Midt under kaffe- og kringlekonserten. Med Kjære Tony korporal kom tolvåringen som kasta over meg. Vi hadde musikklærar med skjegg og trekkspel, og vi hadde trubaduren Geirr buande i bygda. Han spelte saman med musikklæraren i gruppa Godtfolk. Etter harde år med ta-te-ta og ta-va-te-ve, hadde heldigvis songen og dragspelet teke over musikkundervisninga vår. Vi tolvåringane fekk vera heldige kaninar og prøve ut både Lefse, lompe, stumpe, dumpe og Kjøkenmasurkaen i musikktimane.

I dei dagar var det også at The royal marines budde seg på vinterkrig og hadde militærøvingar i bygdene våre. Dei sette sjølvsagt sitt preg på stille grender og mange jentehjarto banka litt ekstra fort for dei grønkledde.

Den søte

Før klippen

Ein stor happening for Garmo pikekor var det difor da vi skulle opptre for den segnomsuste british army. Det var nok ikkje fritt for anna enn at den seriøse også var litt spent på dette, ein kunne jo få praktisert litt engelsk om ikkje anna. Dagen kom og panneluggen var klar for stussing. Den pubertale vart plassert på kjøkenkrakken midt på golvet medan ho mor sjølv i stova gjekk laus med saksa på beste Jensemann-maner. Ho fekk han ikkje bein. Måtte ta litt til her. Og så litt til der. Ein eigenrådig kvervil i front gjorde ikkje saka betre, heller tvert om. Omgrepet skamklipt fekk ein ny dimensjon denne dagen. Sjølvtilliten til offeret også. Det vart korkje hjartebank eller praktisering av det engelske språk, men nokre tiår seinare går det an å le av det.

Slik sat vi der alle med kvar våre historier som visene til Geirr kalla fram. Eg kunne sjå på folket at det var både vakre og vemodige minne som dukka opp. Takk til Geirr og godt publikum som møtte opp til ein varm visekveld i bokheimen!

Bloggar nå utan lugg: Rita

3 vise menn -ved to av dei

Så var friarbrevet sendt. Den første friarferda til ein vismann gjekk så glatt. Munnleg førespurnad i lystig lag er messom hakket mindre seriøst enn eit sakleg elektronisk brev. Som veldanna vis kvinne spør ein beint fram ikkje frilyndt om ein seriøs arbeidskar vil ta seg fri frå hardt arbeid for å koma og ta ei underbetalt formidlingsøkt med ei halvinspirert ungdomsskuleklasse. Hevda eg, og sveitta i hendene. Jau, klart du gjer! Sa sjefen -denne gongen med utheva stor S. Og plutseleg var brevet fare der -i lynfart gjennom lufta. Eg angra. Frykta at Lom folkebibliotek no hadde ein lånar mindre å syne til i statistikken...

Tenkje seg til: to dagar seinare får vi den gromme meldinga -han kunne ikkje seia nei til 3 vise kvinnfolk! Det skulle du visst hakket før, Arne Svingen (jfr. blogginnlegg 27.august 2010) -vi er ikkje til å motstå! Are tok utfordringa på strak arm. På to dagars varsel, mest utan førebuing, heldt mannen ein leksjon om teikneseriar som verkeleg gjorde inntrykk! Eit par vise, ei gild ungdomsskuleklasse og deira overvelda lærarar satt som fjetra med mindre kledelege hakesleppar og lot seg imponere over kunnskapen, entusiasmen og ikkje minst formidlingsevna til denne trauste karen. For ein kapasitet! Hr Flaten hadde så mykje å ause av at han laut høfleg stoppast for at elevane skulle få ørlitegrann tid til å bla i herlegdomen med striper, ruter og snakkebobler Are hadde freista dei med. Dei svakevise neia i støvet og drog seg stilt attende for å rekne kronene sine -her laut det visst nye innkjøp til... Neste gong skal eg ikkje kvi meg for å sende friarbrev! Og statistikken gjorde denne dagen eit aldri så lite hopp i eit elles dystert teikneserieavsnitt.

I går kveld var vismann nr 2 i elden med sine gilde historiekunnskapar. Atle er ein lidenskapeleg slektsgranskar med store lokalhistoriske kunnskapar som ikkje kvir seg for ause av den store interessa si til andre. Trass i eit lite samarbeidsvillig digitalarkiv, meistra Atle å gjere kvelden til ei spennande vandring gjennom folketeljingar og sirleg nedteikna kyrkjebøker som no ligg tilgjengeleg på nettet. Min eigen intensjon om å stå hjelpsam til disposisjon gjennom kurset minka i takt med ei aukande sitring etter å finne fleire datoar, årstal og opplysingar om eigne forfedrar frå tider ein så inderleg skulle ønskje var festa til filmrullar i staden for gråna skrivepapir. Og enno ei fjør i luggen til deg, Atle: i dag har fleire av oss halde fram leitinga på jakt etter røter som byggjer opp under identiteten vår, både kursdeltakarar og innbilte hjelparar.

Overskya vèr og stormkast med stinn snøføyke gjorde vel sitt til at 3. vismann gjekk seg burt, og altså ikkje dukka opp hos damene denne helga. Vi har difor ein liten godis att i bakhand. Ein sak som fortener eit eige blogginnlegg i seinare framhald. Følg med!

Imponert bloggar: Merete

Ku-rock og golvpeparkaker

Jula 2010 har fått ein varig plass i minnebanken. Høgtidsveka inneheldt i år så mange svarte dagar på almanakken at døra inn til Bøkenes Hus vart opna for gjestar heile 4 iskalde dagar -stunder som baud på ymse innhald...

Måndag troppa underteikna opp på helseheimen for å ha lesestund for den gruppa vi kanskje når minst i det daglege. Ei artig utfordring som verkeleg gav meirsmak! Eg hadde frilyndt invitert meg sjølv, og det var ikkje fritt for anna enn at eg var spent på om nokon ville dukke opp i det heile. Men dei enormt sprelske skildringane til Ivar Kleiven etterfulgt av Prøysen si vakre forteljing om Jordmor-Matja var nok grom romjulsføde for det lydhøyre publikumet. Gamle ord, som i dag har gått ut av vokabularet til dei fleste av oss, vart lyfta fram att i dagen og innhaldsmessig gjennomdiskutert. Og lesaren sjølv gynga seg behageleg gjennom sidene, mjukt plassert i den gilde gyngestolen i storstugua. Eg laut love å ta med dikt i veska ved eit seinare høve, før eg putra meg tilfreds nedover att i den knitrande julesnøen...

Tysdag gjekk som normalt, kun med litt redusert opningstid, før vi onsdag morgon møtte opp alle 3 i flokk -meir eller mindre utkvilde... Mitt spede framlegg om å ha ei fredeleg, lita lesestund også for dei minste lånarane i jula, utarta til å bli eit heilt teaterstykke då sjefen fekk smakt på idèen ei ri. Sjølvgod og smårampete kravde ho å få ikle seg Pippi-rolla denne dagen, medan Aud laut gå rautande rundt som Mamma Mø med struttande jur i vinterkulda og bake kaker med ei trillrund, raudmussande teskeikjerring. Manus vart omhyggjeleg korrigert av Pippi heilt til generalprøva skulle gjennomstressast 30 minutt før avspark, så nervene formeleg taut ut av forkle og horn på dei lydige tenarane. Vel i hamn ein liten time seinare, kunne alle 3 lykkeleg konstatere at vi overlevde denne gongen også!

Golvpeparkaker -YUMMI!!

Mamma Mø i svingande ku-rock

...blir eg så lita som ei teskei...

"E ha bærre kosa me i jul`n, e!"

Dei neste 5 vekene skal vi ha Kristin i praksis hjå oss, og stakkars dame veit lite om kva for oppgåver ein kan bli sett til å gjere her på huset... Vi takkar for det gamle året, og gler oss på nye sprell i tida framover!

Teskeibloggar: Merete

Takk til fotograf Berit Smaaland!

Eggstokknykkar og andre fakter

Veka har snart brunne ut, men gjenklangen av alle menneska som har besøkt oss dei siste dagane sit framleis godt att i romma som festlege minne omhyggeleg tapetsert på dei frå før minnerike veggane i det tradisjonsrike huset vårt. Det er godt slik. Vi treng litt tid no. Tid på å fordøye all moroa vi har fått som eit resultat av overivrig planlegging og svevande idèar  frå ein sjef som bør avgrense koffeininntaket sitt ørlitegrann framover mot jul. Storbinna er kreativ som få, og bamsejentene kan ikkje anna enn dolle seg opp og gje seg med på leiken. Samle i hop alle ballane som dett ned att fortare enn binnemor kastar dei over dei struttande, pelsdekte bamseøyro. Vinteren er langt unna, og vi har ingen planar om å gå i hi enno...

Måndag hadde underteikna ei stund så grom at det reiv i eggstokkane då vi inviterte til babybokprat for dei yngste lomverane. 5 tolmodige golvracerar polerte golvet i barnevadelinga med koseklutar og tøybøker, medan opplyste mødre vart tipsa om nye, gode bøker for småtassane (ja, fedrane dukka ikkje opp denne dagen...) Bokprataren fekk aldri så lite prestasjonsangst etter kvart som den eine pedagogmammaen etter den andre dukka opp, og innlegget om lesestimulering i tidleg alder vart klokeleg utelate med godt samvet i det akademiske selskapet. Eggstokknykkane roa seg heldigvis også etter kvart som nervane tok over for lengten etter eit tilbakelagt stadium i livet til ei godt vaksen mamma. Men fleire babybokbad har vi meir enn gjerne!

Bamsetysdagen er gjennomblogga frå før, men det vart ikkje sagt noko om kampen som utspelte seg i lokalet etter at alle sjuke og skadde bamsar var kurert av den snille doktoren. Då hadde plutseleg alle binnene vondtar både her og der som skulle vore undersøkt av den kjekke kvitfrakken. Men pytt -tre binner i kamp om ein doktor, nei det tykte legen berre var stas, trass i at einskilde var litt meir pågåande enn andre...

Onsdag var det ny frisk med datakurs for seniorar -ein seanse som alltid er like tyleg. Sjeldan kjenner vi oss så kunnskapsrike og hjelpsame som når desse takknemlege seniorane strålar om kapp med kvarandre i iveren etter å lære meir om verda som opnar seg for dei gjennom det nye mediet. Når kurset attpåtil vart avslutta med kaffe og heimbaka rumbrød, var dagen fullkomen. Det spørst berre om det blir att så mange rumbrødsleivar til neste onsdag... God helg!

Bloggar: Merete Potete

Pinnen eller binnen i vårt liv

Det er framleis ein hektisk kvardag her på bruket, men slettes ikkje på nokon slitsam måte! Vi har det berre moro - tapas og bokbad med vaksne gjestar vart avløyst av bittesmå, tålmodige, komande lånarar som heldt seg til litteraturen i dei nederste hyllene - for her fekk vi heisa oss opp på kne - såpass at vi kunne få tak ei bok eller fleire må vite. Vidare har Knerten gifta seg, ein ny familiefilm basert på Anne-Cath.Vestly sine udødelege barnebøker om Lillebror og Knerten har vore vist i Lom denne veka. I denne historia blir mor blir påkjørt av en mystisk sjåfør og ender på sjukehus. Lillebror og Phillip er heime ålene, og Knerten forelskar seg i den smellvakre bjørkekvisten Karoline…Knerten er pinnen i hennar liv. Og det blir giftarmål på desse to kvistane med så mykje liv i seg - les meir i bøkene - vi har dei!

Vi har ikkje før fått gifta bort ein stivbeint Knerten, før ei vesentleg mjukare forsamling inntek hyller, bord og stolar i bibliotekets barneavdeling. Vi har nemleg bamsedag i dag! Avdelinga sine eigne innbyggjarar får mykje besøk av små og store bamsar, og andre kosedyr, for og feire denne dagen. Vår eminente og særs barnevennlege bamsedoktor kjem også i år på besøk, med trøstande ord, plaster og passande, søte små pastiller som kan lege det meste. Skulle ikkje det virke etter resepta, deler vi ut bamsemums til alle våre bibliotekvenner i dag! 

Tre vise kvinner, eller for anledninga; binner, er også av det mjuke slaget. Ikkje berre let vi oss rive med i ungane sin verden, men enkelte av oss også svært mjuke i kantane - og for liksom å understreka det, tek vi på oss kostyme for å sjå verkeleg mjuke ut.
Medan to tredjedelar av oss sit på kvart sitt kontor med ymse bamseoppgåver, iført lausøyro og værhår, streifar den mellomste av oss rundt i lokala våre, på leit etter lånarar som vil ha bamsemums. Enkelte blir faktisk vippa litt av pinnen av denne sjarmerande binna som blunkar så inderleg medan ho ynskjer ein god bamsedag...


Enkelte tykte vi ligna på mus i dag, derfor ein fin liten trudelutt av Kurt Foss og Reidar Bøe som avslutning på dagens blogg - om den passar? Tjaaa, det får du avgjere sjøl!






Dagens musebinne-bloggar: Aud - som ynskjer deg ein fin bamsedag!!

Noen ganger er det helt ål rait - in the library

Det råda ei lettare hektisk stemning i den gamle prestegarden i går. Tre vise hadde bede inn til "Tre på ein kveld" der tre bøker av tre lokale forfattarar skulle presenterast. Tenk tre nyleg forløyste bøker på ein og same haust, skrive av forfattarar som alle er knytt til denne inste av avkrokar, eller Ottadalen om du vil, eit område som inneheld fleire fjelltoppar enn folk.

Dette tykte vi var vel verd å markere og det gler oss stort at den stolte diktartradisjonen vår etter Aukrust, Jonsson, Bruheim, Skrede og Ørjasæter med fleire, vert halde i hevd. Vi hadde gledd oss lenge! Men dess meir dagen nærma seg, dess meir skjelvne vart vi i flyssene. Kor mange tilhøyrarar ville koma? Fekk vi plass til alle? Vart det nok mat? Og drikke? Nok bøker til sals? Var debutbokbadaren godt nok budd? Ville dei travle forfattarane som hadde reist så langt finne det bryet verd? Neglene vart kortare og kortare for kvart slag som klokka slo.

Men nokre gonger går alt som det skal. Blide tilhøyrar dukka opp, akkurat passe i talet. Morten Schakenda som ikkje kunne stille i eigen person, var gastronomisk til stades gjennom eit tapasbord fyllt til randa av lekkerbiskenar, Magnhild Bruheim og Ragnhild Kolden var humoristisk lettpratande og veldig tilstades. Dei tre vise senka skuldrene og var frydefulle av takksemd for at dei fekk vera med på slik ein vakker kveld. Vi let bileta få tale sitt eige språk og gler oss på fleire slike stunder her i bokheimen. Takk til alle dykk som gjorde dette til ei av dei finaste sidene i minneboka vår.

God helg! Helsing tre vise ved ei av dei