Tre vise kvinner

Tre vise kvinner har blitt to vise kvinner og ein visegut.
Om større og helst mindre hendingar på Lom folkebibliotek.

fredag 12. oktober 2018

Gamal gamer attende på gampen

Jelly Monsters (Pack Man) frå VIC-20
Eg er ein gamal gamer (spelar). Fyrst på 1980-talet kom det ein VIC-20 datamaskin heim til oss i Rælingen. VIC-20 var ein av dei fyrste datamaskinane for heimebruk, og forløparen til den meir kjende Commodore 64. Dei tidlege datamaskinane vart nok mest brukt til å spele videospel. Samanlikna med moderne spel er ikkje dei gamle spela mykje å skryte av, men eg skal lova at eg vart raskt hekta på klassikarar som Jelly Monsters (Pac Man), Avenger (Space Invaders) og Jupiter Landing. Interessa held seg, eg har spela på Atari, Nintendo, Sega og PlayStation gjennom åra.

Blue Elite eSports er ein friviljug organisasjon frå Otta. I samarbeid med biblioteka i Nord-Gudbrandsdal arrangerar dei esportturneringar, N-Games, heile 6 kveldar på kvart bibliotek. Tilbodet er gratis, og målgruppa er fyrste til tiande klasse på skulen.

Rocket League frå PS4
Den fyrste spel-kvelden her i Lom vart i haustferien. Gjengen frå Otta hadde med 8 skjermar og 16 handkontroller, så det er plass til mange spelglade unge. Dei yngste i biblioteket (Are og Tonje) melde seg kjapt til å vere på jobb. Oppmøtet vart ikkje stort, men oss legg skylda på ferie og er nokså faste i trua på at fleire finn vegen til spel-maskinane neste gong. Dei unge bibliotekarane såg sitt snitt til å få testa esport, og levde seg kjapt inn i Rocket League (eit bilspel der bilane spelar fotball) då det var ledige plassar foran skjermane. Det var jælma kor artigt oss hadde det med gassing, svinging, køyring opp langs vant, saltospretthopp og turboboost. Om ikkje dei erfarne bibliotekarane finn ut at dei vil spela, kan du vere trygg på at eg og Tonje er her også neste gong N-Games kjem til Lom.

SpelAre


torsdag 4. oktober 2018

Har `kje gjort kva gjerast skulle...

I dag var dagen då bortimot ingenting fungerte som det skulle, og storparten av tida gjekk med til å gjere ting ein ikkje fekk gjort. Heldigvis jobba Are trufast ved skranken heile dagen, godt supplert av Tonje, slik at assisterande sjef fekk konsentrert seg skikkeleg hardt om alt ho ikkje fekk ordna. Då kan i det minste samvitet slappe av - ein har jo trass alt prøvd. Og morgondagen kjem lell, han!


Haust- og vinterferievekene er vanlegvis dei to fredelegaste vekene på Lom folkebibliotek gjennom heile året, noko som slår til denne gongen også. Lånarane er for det meste ferierande born, og besteforeldre som nyt tida med dei ytste kvistene på slektstreet. Nokre av dei har etter kvart vakse  seg til ganske så gilde greiner, som framleis veit å verdsetje tid saman med bestemor og bestefar. Dette er trivelege møte for oss tilsette, som er glade for å tilby varme rom og god lesnad på gråblaute haustdagar.



I morgon efta har vi den første e-sportturneringa vår her i Lom, då dei friviljuge i blueeliteesports inviterer 1. - 10. klassingar til esportturnering. Kl 17 opnar vi dørene, og både Are og Tonje er på plass for å halde litt styr på moroa. Lykke til!

Bloggar: Merete

fredag 28. september 2018

I dag, gut!


I dag er ho pen, gut
-den veonderlege eiggje!
Med kvitsjal rundt oksle 
og raudlet på leiggje.

I dag er han stram, gut
-ordkongen Aukrusten
um snoe stikk iskaldt;
æilder bli`n gusten.

I dag er han skjønn, gut
-hausten, i læte og let
når han bles over bygde
før vinter`n fæ bet.

I dag er eg glad, gut
-det lir innåt helg
eg fæ ratt tri på leiken
attåt fele og belg?

I dag er ho tung, gut
-godbokje i sækkje
Eg bli nok der sitjan
-er redd eg kjøm kje tå flækkje...

Merete










fredag 21. september 2018

Alt for erotikken! Og litt for husfliden.

Einskilde av oss her på huset er så glade i å lesa høgt at ein ratt kan høyre deklamering både frå kjellarmagasin og do, om ein slumpar til å streife forbi rette gongen. Difor kom det som ei lita gåve for vedkomande då husflidslaget ønskte prøvekveld med "Strikk og lytt" her hos oss tysdag kveld. Val av tekst fall også heilt naturleg denne kvelden, då Lillegraven sin nydeleg diktroman "Urd" er som skapt for eit slik høve -også. Dei flittige sjelene fekk hovudsakleg høyre om sydama Seselja, som vigde livet sitt til å sy for andre menneske. For henne var singermaskinen og målebandet den viktigaste reiskapen i ei tid då folk hadde bruk for både å få sydd ny klede, lappa saman gamle, lagt ut og sydd inn etter som åra gjekk. Ei nostalgisk, lyrisk forteljing som fall godt i smak hos handarbeidsdamene, og som er ein fryd å formidle. Etterpå fekk dei nokre smakebitar frå diktsamlinga "Hekla myter" av Eli Fossdal Vaage - ein absolutt naudsynt kjennskap for leseglade handarbeidsinteresserte. For ein triveleg kveld!

Strikk, sy og lytt. Så triveleg!

I går kom det rekande ei uhorveleg stor og tung pakke til oss uti gangen her! Spente som tre julekveldsstemte born drassa vi inn vidunderet, og opna det som skulle vise seg å vere den nyinvesterte mobile scena vår, med transporttralle og det heile! Tonje og Are, som har desidert best handlag med reiskap i kollegiet, stod for monteringa, medan underteikna fekk æra av å prøvehoppe saman med Are for å sjå om investeringa heldt vekt. Remediet stod støtt som eit fjell, og dei to prøvehopparane gler seg no stort til å innvie scena under arrangementet "Erotiske dialogar" i samband med Lomsfest den 20. oktober. Største utfordringa der blir vel å få sprengt underteikna inn i tiltenkt kjole, og det er såleis sett i verk streng diett både på bakrommet og i smedheimen... Hald av kvelden, og følg med på vidare informasjon!

Halve scena montert, og tralla på gang.

Begredeleg dugurd for einskilde... Alt for erotikken!
Bloggar på diett: Merete

lørdag 15. september 2018

Knausgård, Harstad og eit grensesprengjande sjølvilete

Redusert mannskap fredag gjorde sitt til at bloggen fekk kvile ei ekstra natt, heilt til underteikna i dag kom borti ein slumpetreff som berre skreik om å bli nemnt i det offentlege. For her på huset slumpar ein borti så mangt, strategisk plassert som vi ligg, midt i kjernen av alt Lom kan by på.

I dag kom ei eldre lita dame ruslande inn her, fór over alle romma med stokken takstfast tappande mot golvbelegget, tydeleg på leit etter eitkvart. Fleire gongar halta ho forbi meg utan å ofre eit einaste augekast på bibliotekaren, før ho langt om lenge våga seg bort åt skranken og spurde forsiktig kva for språk eg helst ville kommunisere med henne på; nederlandsk, tysk eller engelsk? Sjefen har i lang tid understreka at eg har eit sjølvbilete som til tider sprenger alle fornuftige grenser, så eg valde i dag å konversere på engelsk. Det synte seg at eg hadde ei nederlandsk, og svært lærd, pianistinne framfor meg. Ho var på jakt etter bøkene til Elena Ferrante og Karl Ove Knausgård, helst i tyske utgåver, eller til naud engelsk, då. Ho hadde lese dei alle, skrytte dei velfortent opp skyene, og ville no tipse venninna si om desse fantastiske forfattarane: "Knausgård must be a big star here in Norway?" Jau, eg laut vedgå det, vi kan smykke oss med slike som han, ja! Litt synd var det då at eg ikkje kunne hjelpe henne med utgåver på andre språk, og heller ikkje hadde eg store noteverk ho kunne få studere, så ho skunda seg vidare i verda. 

Ho var ikkje meir enn ut døra komen, før eg var på nippen til å flyge ut å rope henne inn att. "Men du, har du ikkje høyrt om Johan Harstad, da? Han er også norsk, og nettopp kåra til vinnar av Europese Literatuurprijs 2018 i Nederland med Max, Mischa & tetoffensiven! Prisen blir delt ut i Haag i oktober, og du berre MÅ lese den boka!"

Eg tok meg i det, vog boka tungt i neven og tenkte med meg at nei, dette meisterverket får ho vel med seg om ikkje eg set laurdagen på ende for henne. I mellomtida kan eg sjølv nyte Harstadtilstanden eg har gått inn i i lange, frydefulle drag. God helg!

Norsk bloggar: Merete

fredag 7. september 2018

Tre Diktardagar til ende

Førre helg gjekk Diktardagar av stabelen i dei tre bygdene Lom, Skjåk og Vågå. Totalt 27 større og mindre arrangement stod på programmet på litteraturfestivalen der 200-årsjubiléet til Aasmund Olavsson Vinje og barne- og ungdomslitteratur var tema.

Arnfinn Kolerud og Snillionen.
På biblioteket inviterte vi sjølvaste Arnfinn Kolerud på kanelsnurr torsdag. Han var hyra inn til å besøkje 6. klassingane i dei tre kommunane. Dei fekk den glede å høyre han prata om den kritikarroste Snillionen som handlar om Frank og mor som vinn 24 millionar i Lotto. Kva elevane ville gjort om dei vann og om mykje pengar gjer oss slemme, vart diskutert i klassene. Forfattaren kunne røpe at i alle klasser på alle skular var det minst ein av gutane som ville kjøpt seg Lamborghini for pengane. Det slo ikkje feil blant 6. klassingane i Lom heller, men ein realist i gruppa meinte at ein Lamborghini passa dårleg på vegane her i Lom.

Torsdag kveld var det filmsnurr og framsyning av TV-programmet Vinje i Jotunheimen frå 1968. Der fortel professor i nynorsk språk og litteratur ved Universitetet i Oslo, Olav Midttun, om Vinje sitt forhold til Jotunheimen. Litt sus i salen vart det da vi kunne fortelja at Vinje overnatta akkurat her i dette bygget i oktober 1861, da han tok inn hjå presten Aars. Slik fjernsyn blir det ikkje laga lenger, og vi som var samla, synest at det er litt leit. Vi var einige om at det hadde vore ei triveleg og lærerrik stund. Gode forteljarar går aldri av moten.
Cecilie Enger les frå Pust for meg.
Laurdag fekk biblioteket besøk av Cecilie Enger som hadde opplesing og prata om den siste boka si, Pust for meg. Det var ein engasjert forfattar som tok opp spennande og tankevekkjande tema, og vi kan varmt anbefale andre bibliotek å invitere Cecilie på forfattarbesøk.

Johan B. Mjønes med den nye boka Heim.
Det gjekk elles slag i slag heile helga, og underteikna sprang frå det eine arrangementet til det andre med diverse hattar. På bokbadet laurdag kunne ho senke skuldrene og legge frå seg alt ansvar og berre kose seg i bokbadet med Maria Parr, Cecilie Enger, Johan B. Mjønes og Magnhild Bruheim som skrubba med røynd hand. Dei to vise kvinner på biblioteket var ekstra nøgde med at nettopp Johan kasta seg rundt og steppa inn i siste liten etter at den eine melde avbod til bokbadet. Når vi i tillegg vart honorerte med signerte eksemplar av den nye boka hans, Heim, var vi så nøgde at vi ikkje får plass til å uttrykkje det her i dag.

Rita
Rita

fredag 31. august 2018

"Her er so vænt, det kann meg grøta"

"Her er so vænt, det kann meg grøta,
for det um eg er vaksen Karl,
for Dal og Fjøll og Sol meg møta
som heime, daa eg liten var."

Frå Ferdaminni av Aasmung Olavsson Vinje

Jettsetra bada i kveldssol inst i fjelldalen

Under store arrangement er det støtt gildt å spela på godlag med veret, for slik å få synt fram vakkersida åt heimbygda. Det var difor knytt spenning til om dette ville slå til då det første arrangementet under årets Diktardagar skulle haldast i går kveld. Det var lagt opp til vandring i fotefara til Vinje inn til Jettsetra i Vågå, der Ola Grøsland skulle vise veg og fortelje om Vinje sine vandringar i området sommaren 1860.

For ein start dette vart på den lange rekkja hendingar knytt til desse Diktardagane! Turguiden Ola hadde gjort særavtale med alle dei rådande vergudane, som sytte for at leia der Vinje hadde trakka før oss no låg og skein som ei glansros i kveldssola. Til mitt hell fekk fire karar i følgjet på tur opp fjellvegen vanskar med bilen, og eg kunne by på skyss dei siste høgdemetrane, åleine som eg var i min vesle kvite. Praten gjekk laust, og eg vart etter kvart litt sett ut, då eg skjønte at det var ein mine favorittoversetjarar som sat i baksetet, saman med ingen ringare enn oldebarnet til sjølvaste Georg Sauerwein! Språkmakta breidde formeleg om seg i baksetet, og eg kjende meg med eitt litt priviligert som fekk skysse slike folk til fjells.


Inst i fjelldalen nådde vi kveldssola akkurat tidsnok, der leiaren av Mållaget Ivar Kleiven, Kari Hølmo Holen, møtte oss med varm bålkaffe og fersk snippbakst, før eigarane av Jettsetra fortalde om historia til sjølve plassen. 35 lydhøyre vandrarar høyrde deretter Grøsland fortelje om denne særeigne mannen som namna Jotunheimen, og sidan skreiv så vakkert om si oppleving av desse heimtraktene våre:

"Kver Sin og Segi stram seg spenner;
og løyst eg er af alle Band,
og paa mit Hovud liksom kjenner
eg livsens varme signad Hand"

Frå Ferdaminni av Aasmung Olavsson Vinje
(Seni = sene)


På heimveg trilla den runde raude stilt over fjellradene, medan vandrarane rusla tenksame gjennom lyngen i det velsigna vakre lendet, rike i sjela og litt klokare enn før på dagen. Takk, Diktardagar!

Fotefarbloggar: Merete