To vise kvinner og ein visegut

Om større og helst mindre hendingar på Lom folkebibliotek.

fredag 26. februar 2010

Krakken


Ein einsleg krakk bakom skranken,
-har bore så mang ei bør.
Om heisen er slitt under hanken,
han lyfter kvar last som før.
-
Om baken er feit og treng magrast
får han kvile si tyngd utan sukk
-om trekket ei lenger er fagrast
ligg puta der mjuk og tjukk.
-
Med tynnslitte trådar i trekket
og blasse fargar mot ljos
-han er ikkje lengre den kjekke
som fekk beundrande ros.
-
Men trufast som alltid han vekkjer
ei kjensle i førkja på jobb
-når foten under bordet ho strekkjer
ho treng ingen utspjåka snobb.
-
Når dagen hellar mot slutten
og kroppen til førkja er kei,
byr krakken på rast i innspurten
og kvelden på jobb blir `kje lei.
-
Om baken er sveitt eller frosen
tek krakken i mot det som kjem,
han byr fram den gildaste kosen
når førkjebak søkjer ein klem.
-
Så takk, kjære krakk for din styrke
for alt du har lyfta og slitt
-slik førkja får hjelp i sitt yrke
ho trykkjer deg åt seg som sitt.



Bloggar: lyriske Merete


2 kommentarer:

  1. Ha, ha! Herlig poesi dette, brukslyrikk på sitt beste!

    SvarSlett
  2. Ja, brukslyrikk er tenlege saker, det ;-) God helg til deg, Gunvor -og KOS deg i godstolen!

    SvarSlett